19-7-2026

Γράφει ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, Γεωπολιτικός Αναλυτής-Δημοσιογράφος

Η ιταλική εξωτερική πολιτική συνδυάζει «ρωμαϊκή» και «βενετική» λογική, διεκδικώντας ρόλο στη Μεσόγειο και ελέγχοντας εμπορικούς διαδρόμους.

Αυτή η προσέγγιση, όταν συμπίπτει με τουρκικές επιδιώξεις (Λιβύη, μετανάστευση, ενέργεια), πιέζει τα ελληνικά συμφέροντα.

Οι πρόσφατες τριμερείς επαφές Ιταλίας-Τουρκίας-Λιβύης επιβεβαιώνουν αυτή τη σύγκλιση, που μπορεί να βλάψει ελληνικές θέσεις, ειδικά στην οριοθέτηση ΑΟΖ.

Η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει την Ιταλία με ρεαλιστικά σενάρια, όπως η θεσμική δέσμευση εντός ΕΕ και ΝΑΤΟ, ενισχύοντας τη διμερή ατζέντα και προωθώντας θέσεις που συνδέουν την ενεργειακή ασφάλεια με το διεθνές δίκαιο.

▫️Η Ελλάδα επενδύει στη Νότια Ιταλία (Απουλία, Καλαβρία, Σικελία) λόγω ιστορικών και οικονομικών δεσμών, προωθώντας πολιτιστική και οικονομική διπλωματία για να δημιουργήσει ένα εσωτερικό ιταλικό αντίβαρο.

Αυτό δημιουργεί μακροπρόθεσμο κεφάλαιο, αλλά έχει αργή απόδοση και κινδυνεύει από περιορισμούς της Ρώμης.

Επίσης, η Ελλάδα διαφοροποιεί τις συμμαχίες της (Γαλλία, Αίγυπτος, Ισραήλ, ΗΑΕ, ΗΠΑ) και αναπτύσσει εναλλακτικούς ενεργειακούς/εμπορικούς διαδρόμους, διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους με την Ιταλία από θέση ισχύος.

Αυτό αυξάνει το στρατηγικό βάθος, αλλά μπορεί να επιταχύνει την ιταλοτουρκική σύγκλιση.

Η ρεαλιστική προσέγγιση συνδυάζει αυτά τα σενάρια

φωτ.Αλέξανδρος Ιτιμούδης-F/B

*Το κείμενο εκφράζει προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις του συντάκτη