12-4-2026

Γράφει ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, Γεωπολιτικός Αναλυτής-Δημοσιογράφος

Η θέση της Ελλάδας στο αναδυόμενο σύστημα
Η σύγκλιση διαφόρων παραγόντων ελέω των εξελίξεων στην Μέση Ανατολή δύναται να αναδείξει την Ελλάδα σε ρυθμιστή καταστάσεων, εάν η ίδια συνεχίσει να αξιοποιεί την γεωγραφία και τις ικανότητες της.
Για την ώρα οι εξελίξεις έχουν καταστήσει φανερά τα εξής δεδομένα:
Η Ευρώπη είναι απούσα από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, πέρα από μία ισχνή παρουσία των Γάλλων.
Η Τουρκία βρίσκεται σε αμηχανία λόγω συνεργασίας με το Ιράν σε μία σειρά από τομείς, ενώ ταυτόχρονα πληρώνει την εμφανή έλλειψη σε αεροπορική ισχύ και αντι-αεροπορική άμυνα.
Το Ισραήλ έχει αποφασίσει να προβεί σε δυναμικές κινήσεις, πολλές φορές αγνοώντας διάφορες εκκλήσεις, βρισκόμενο πάντως σε συντονισμό με τις ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ είναι πιθανό στο μέλλον να ψάξουν για νέους συνεργάτες, μιας και αυτό το δόγμα αναμένεται να προωθηθεί από την κυβέρνηση Τραμπ

Τα αραβικά κράτη βρίσκονται σε στάση στρατηγικής ψυχραιμίας, προσπαθώντας να εξισορροπήσουν μία πρωτόγνωρη κατάσταση και για τα ίδια, παρά το γεγονός πως στρατιωτικά και διπλωματικά είχαν προετοιμαστεί σε κάποιο βαθμό.
Ο συνδυασμός των παραγόντων αυτών οδήγησε την Ελλάδα, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες στις εξής κινήσεις:
Περιορισμένη στρατιωτική παρουσία σε Ανατολική Μεσόγειο (Κύπρο) και Ερυθρά Θάλασσα
Παροχή εφοδιαστικής υποστήριξης
Παροχή ασφάλειας σε κρίσιμους συνεργάτες της περιοχής (Σαουδική Αραβία) και υποστήριξης (ΗΑΕ).
Οι κινήσεις αυτές αποτελούν κάτι πρωτόγνωρο για την μεταπολιτευτική Ελλάδα και για να κεφαλαιοποιηθεί περαιτέρω θα πρέπει να γίνουν οι συγκεκριμένες κινήσεις, που αποτελούν καθαρά προσωπική εκτίμηση:
Παγίωση στρατιωτικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο και σε όποια συνεργατικά σχήματα προκύψουν στην ευρύτερη περιοχή.
Εμπέδωση του ρόλου της στην παροχή προστασίας της Σαουδικής Αραβίας και μάλιστα ως προστάτη του κέντρου του ισλαμικού κόσμου.
Αναβάθμιση των αεροναυτικών της ικανοτήτων μέσω σταδιακής διασύνδεσης με τον επιχειρησιακό βραχίονα του Ισραήλ και των ΗΠΑ που ήδη επιχειρούν και συσσωρεύουν επιχειρησιακή εμπειρία επί του πεδίου.
Εκτοπισμός της τουρκικής επιρροής από τα πεδία της Λιβύης και ανάδειξη του ρόλου της Ελλάδας ως προστάτη των Ορθοδόξων της Συρίας και Λιβάνου. Και τα δύο κράτη έχουν κενά τα οποία η Ελλάδα λόγω συμμετοχής σε συγκεκριμένα σχήματα μπορεί να καλύψει πλέον και να ασκήσει πίεση.
Όλα αυτά δεν είναι εύκολο να γίνουν, όμως πλέον υπάρχει «παραθυράκι» ευκαιρίας.

φωτ.Αλεξανδρος Ιτιμουδης-F/B