28-1-2026

Οι μέρες που διανύουμε είναι ημέρες μνήμης και τιμής για τους τρεις Ήρωες της Κρίσης των Ιμίων του 1996, τριών παλικαριών του ένδοξου Πολεμικού μας Ναυτικού, του Χριστόδουλου Καραθανάση, του Παναγιώτη Βλαχάκου και του Έκτορα Γιαλοψού που έπεσαν στο ανατολικό Αιγαίο για την Πατρίδα.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις για τα γεγονότα των Ιμίων, μιας κρίσης που σημάδεψε τις σχέσεις μας με την Τουρκία.

Όμως, τι πραγματικά μας δίδαξε αυτή η κρίση;

Τα λάθη έγιναν μάθημα;

Ή αν είχαμε την επανάληψη μιας παρόμοιας κρίσεως με την γειτονική Τουρκία, θα είχαμε τα ίδια ή και χειρότερα αποτελέσματα;

Ρεαλιστικά ερωτήματα που μένουν αναπάντητα…

Στο πλαίσιο αυτό, αναδημοσιεύουμε σήμερα ανάρτηση του έμπειρου Ναυάρχου ε.α. κ. Δημητρίου Τσαϊλά που αλιεύσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο κ. Τσαϊλάς μας παραθέτει μια σειρά διαπιστώσεων, ύστερα και από το πέρασμα τριάντα ετών από τα δραματικά γεγονότα της τότε εποχής που θα πρέπει να μας προβληματίσουν και να κάνουμε συγκρίσεις με το σήμερα.

Γράφει ο Ναύαρχος ε.α. Δημήτριος Τσαϊλάς

Στην Ελλάδα μας αρέσουν τα παραμύθια, ιδιαίτερα όταν αυτά περιέχουν υποθέσεις συνομωσίας, αληθοφανείς ιστορίες από ειδήμονες των οποίων η ιδεολογική ταυτότητα τους οδηγεί σε τύφλωση από την αλήθεια με αποποίηση ευθυνών και μετακύληση τους στους άλλους. Ως ερευνητής και μάλιστα με βιωματική αντίληψη συνόψισα τα «κύρια σφάλματα της κρίσεως των Ιμίων» και τα παρουσίασα στη Σχολή Γονέων στην Κατερίνη επιγραμματικά στα ακόλουθα:
1)Παρά τις ενδείξεις η κρίση δεν εντοπίσθηκε έγκαιρα, ώστε να υπάρξουν ανάλογες προληπτικές ενέργειες. Ακόμη και όταν η κρίση έγινε ορατή, αρχικά υποβαθμίσθηκε.
2) Το αποκλειστικά αρμόδιο ΚΥΣΕΑ ουδέποτε συνεκλήθη, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να ενημερώνεται κυρίως από συμβούλους και άλλους φορείς (π.χ. ΥΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ) να χρειαστεί να αποδεσμεύουν εξ ανάγκης Εθνικούς Κανόνες Εμπλοκής, αρμοδιότητας ΚΥΣΕΑ.
3) Οι αντιδράσεις υπήρξαν ανακλαστικές και όχι αποτέλεσμα στρατηγικού σχεδιασμού.
4) Δεν αξιοποιήθηκαν πλήρως τα διπλωματικά και γεωπολιτικά μας ερείσματα.
5) Η πολιτική ηγεσία δεν γνώριζε στοιχειώδεις κανόνες αποτροπής, καθώς και βασικές διαδικασίες κλιμακώσεως και αποκλιμακώσεως της κρίσεως.
6) Οι σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας δεν ήταν αγαστές.
7) Υπήρχε αμοιβαία καχυποψία μεταξύ κορυφαίων στελεχών της κυβερνήσεως.
8 Υπήρχε έλλειψη συνεργασίας μεταξύ συναρμοδίων υπουργείων.
9) Υπήρξαν πολλαπλοί και παράλληλοι δίαυλοι επικοινωνίας με το εξωτερικό, δίχως μάλιστα κοινή γραμμή.
10) Υπήρξε αναντιστοιχία πολιτικών εξαγγελιών και πράξεων.
11) Ουδέποτε η πολιτική ηγεσία (ή στελέχη αυτής) ενημερώθηκε και έλαβε αποφάσεις στον φυσικό χώρο αντιμετωπίσεως κρίσεων που είναι το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων.
12) Αγνοήθηκε η ΕΥΠ.
13) Η πολιτική ηγεσία επέρριψε ευθύνες αποκλειστικά στις ΕΔ της χώρας και δεν προέβη σε αυτοκριτική.

φωτ.αρχείου