17-11-2023

Πριν 50 χρόνια, τον Νοέμβρη του 1973, η στρατιωτική δικτατορία της εποχής ήρθε αντιμέτωπη με την πιο δυναμική αγωνιστική αντίδραση από τον ελληνικό λαό ενάντια στην καταπίεση. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το εκπαιδευτικό κτίριο – στολίδι του κέντρου της Αθήνας καταλαμβάνεται από φοιτητές που διαμαρτύρονταν για τον ολοκληρωτισμό που είχε επιβληθεί στον τόπο ύστερα από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967.

Το τότε στρατιωτικό καθεστώς αντιδρώντας με απαράδεκτο τρόπο και προκειμένου να καταστείλει την εξέγερση των σπουδαστών, έγραψε την πιο μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας των πρόσφατων δεκαετιών, σε έναν τόπο όπου γεννήθηκαν οι αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας, δίνοντας εντολή σε τανκ του στρατού να εισβάλλει στον χώρο του Πολυτεχνείου, την ώρα που εσωτερικά της πύλης του στέκονταν άνθρωποι…

Εμείς δεν είχαμε γεννηθεί όταν έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου όμως χθες πήγαμε στο ιστορικό μνημείο των αγώνων που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους ανθρώπους που στέκονταν ηρωϊκά στα κάγκελα της πύλης του Πολυτεχνείου, με μόνο όπλο το θάρρος τους, απέναντι σε τανκς, που είχαν αγοραστεί με χρήματα του ελληνικού λαού και η στρατιωτική δικτατορία μιας κλίκας επίορκων αξιωματικών κινούμενη από ξένα συμφέροντα, αντί να τα είχε προς χρήση εναντίον όποιου επιβουλευόταν την εθνική μας κυριαρχία, τα έστρεψε εναντίον διαμαρτυρόμενων Ελλήνων πολιτών και με το γεγονός αυτό αμαύρωσε εν συνόλω και την εικόνα των έντιμων πατριωτών Ελλήνων στρατιωτικών που ήταν και η πλειοψηφία των Ελλη΄νων Αξιωματικών, και που όσες φορές κλήθηκαν από την Πατρίδα να υπερασπιστούν τα ελληνικά εδάφη στην ελληνική ιστορία ήταν πάντα πιστοί στο καθήκον τους και στην πρώτη γραμμή άμυνας.

Η στρατιωτική δικτατορία βεβαίως σιγά σιγά τελείωσε, ανοίγοντας μια τεράστια πληγή στον ελληνισμό με την απώλεια της μισής σχεδόν Κύπρου, και αντικαταστάθηκε από την κατ΄ επίφασιν δημοκρατία που βιώνουμε εδώ και 5 δεκαετίες…

Κατά την χθεσινή μας μεσημεριάτικη επίσκεψη στο Πολυτεχνείο, φτάσαμε σε ώρα που εκατοντάδες κόσμου βρίσκονταν εκεί, όπως εμείς, απλοί Έλληνες πολίτες, μακριά από πολιτικά κόμματα, για να σκύψουν με σεβασμό το κεφάλι στην θυσία των Ηρώων που γαντζωμένοι στα κάγκελα της πύλης στέκονταν με γενναιότητα απέναντι στα τανκς. Εισερχόμενοι, το βλέμμα μας εστίασε αμέσως στα πολλά στεφάνια και κόκκινα γαρύφαλλα που είχαν αφεθεί δίπλα στην κεφαλή που βρίσκεται στην είσοδο αλλά και στα στραβωμένα σιδερένια κάγκελα. Μείναμε για λίγο εκεί κοιτάζοντας συγκινημένοι…

Λίγο μετά, κυκλοφορήσαμε στον εσωτερικό προαύλιο χώρο, φωτογραφίζοντας τα ωραία από αρχιτεκτονική άποψη κτίρια του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Περπατώντας, ανάμεσα σε εκατοντάδες φοιτήτριες και φοιτητές, νέους ανθρώπους, με όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο, άλλοι καθήμενοι σε γραφειάκια με απλωμένα τα φυλλάδια πολιτικών οργανώσεων στις οποίες ανήκουν, άλλοι συζητώντας μεταξύ τους αλλά και με τους πολίτες για τα γεγονότα της εποχής της εξέγερσης αλλά και την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, φτάσαμε στο κεντρικό κτίριο του Πολυτεχνείου.

Ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια, το φωτογραφήσαμε εξωτερικά και είδαμε τις επιγραφές με τα ονόματα των Εθνικών ευεργετών. Από τα κάγκελα της σιδερένιας πόρτας του πάνω ορόφου που ήταν κλειστή, είδαμε εσωτερικά το ωραίο αίθριο εκεί που μοιάζει λίγο με το αίθριο του Ζαππείου. Κατά την πάγια συνήθειά μας, θέλαμε να το φωτογραφήσουμε από κοντά και προσπαθήσαμε να βρούμε κάποια είσοδο από την πίσω πλευρά καθώς είδαμε νέους να περιφέρονται εσωτερικά και να ετοιμάζουν τον χώρο για εκδήλωση.
Πήγαμε από την πίσω πλευρά του ωραίου κτιρίου, είδαμε μια είσοδο με περιελισσόμενο ρολό να είναι ανασηκωμένο και εισήλθαμε να τραβήξουμε μερικές φωτογραφίες στο εσωτερικό και αμέσως μετά θα αποχωρούσαμε. Στην εν λόγω αίθουσα, είχαν τοποθετηθεί καθίσματα για κάποια προγραμματισμένη εκδήλωση όπως καταλάβαμε από τα πανό της Νεολαίας του παμπάλαιου κόμματος του επονομαζόμενου χώρου της Αριστεράς με την συνήθη εκπροσώπησή του, που δεν αλλάζει ποτέ, στο ελληνικό κοινοβούλιο. Μας πλησίασε ένας μεσόκοπος αχαρακτήριστος τύπος, μας ρώτησε γιατί μπήκαμε εκεί και αφού του είπαμε ότι θέλαμε να τραβήξουμε φωτογραφίες το ωραίο νεοκλασικό κτίριο εσωτερικά χωρίς να φωτογραφήσουμε πρόσωπα και θα αποχωρούσαμε, μας έσπρωξε βίαια στην πλάτη, λέγοντας μας αγριεμένος: «ΒΓΕΙΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΕΞΩ!»
Εξερχόμενοι από το κτίριο που διωχθήκαμε βίαια, άνευ λόγου και αιτίας, με μεθόδους που παρέπεμπαν σε σταλινική εποχή, ανεβήκαμε πάλι εξωτερικά στο κτίριο για να βεβαιωθούμε ότι δεν είχαμε κάνει λάθος και ο εσωτερικός αυτός χώρος επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί από την Νεολαία του συγκεκριμένου «αρχαίου» Κόμματος που συμπεριφέρεται ωσάν να του ανήκει το Πολυτεχνείο. Όντως δεν είχαμε κάνει λάθος, ο χώρος θα χρησιμοποιείτο για εκδήλωση της συγκεκριμένης κομματικής Νεολαίας και όπως είδαμε δημοσιευμένως μεταγενέστερα στην εφημερίδα – όργανο του συγκεκριμένου κόμματος, εκεί έλαβε χώρα χθες προβολή ενός επετειακού ντοκιμαντέρ. Ένα εύλογο ερώτημα θα ήταν επίσης ποιος πλήρωσε τα έξοδα για την εκδήλωση, φωτισμό κτλ. εντός του Πολυτεχνείου, αυτά γίνονται δημοσία δαπάνη;
Επειδή ημέρα μνήμης των ηρωϊκών αγωνιστών του Πολυτεχνείου ουδείς έχει το δικαίωμα να απαγορεύει την είσοδο Ελλήνων Πολιτών σε οποιοδήποτε χώρο του Πολυτεχνείου.
Επειδή το Πολυτεχνείο ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο και όχι σε πολιτικά κόμματα.
Θα ήταν χρήσιμο σε όσους έχουν αρμοδιότητα από την ελληνική Πολιτεία να διαχειρίζονται τον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου να λάβουν υπόψη τους ότι δείχνοντας ανοχή στο να συμβαίνουν αυτού του είδους οι απαράδεκτες βίαιες συμπεριφορές του τύπου «σπρώχνουμε τους αθώους πολίτες να βγουν έξω από το Πολυτεχνείο γιατί εμείς κάνουμε κουμάντο εδώ» είναι ασέβεια στην μνήμη όσων έπεσαν ηρωϊκά για τα ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας πριν 50 χρόνια όταν τους πάτησε το τανκ στην πύλη του Πολυτεχνείου.
Λυπούμαστε πραγματικά που αναγκαζόμαστε να αναφερθούμε δημοσίως, διαμαρτυρόμενοι για τέτοιες απαράδεκτες συμπεριφορές εντός του Πολυτεχνείου και δη μια τέτοια μέρα. Αυτά δεν είναι δείγματα δημοκρατίας αλλά ολοκληρωτισμού. Για αυτό φτάσαμε από το ένα εκατομμύριο κόσμο που πήγαιναν κάποτε στην πορεία του Πολυτεχνείου να συμμετέχουν σήμερα μόνο μερικές χιλιάδες. Από αυτές τις συμπεριφορές των, κατά τα άλλα, «προοδευτικών» κομμα΄των!

Επιμέλεια: Συντακτική Ομάδα Diplomatic Point